رفتن به بالا
  • شنبه - 3 فروردین 1398 - 14:48
  • کد خبر : ۱۶۳۷۷
  • مشاهده :  88 بازدید
  • چاپ خبر : فوتبال گیلانِ ۹۷ ؛ پشت سر خراب ، رو به رو سراب !

فوتبال گیلانِ ۹۷ ؛ پشت سر خراب ، رو به رو سراب !

به رسم هر سال ورق می‌زنیم فوتبال گیلان زمین را و صد افسوس که در پی یافتن اندکی دلیل شادمانی باید پیچ بزرگ نمایی عدسی میکروسکوپ را تا درجه ی آخر بچرخانیم و سفت نگه داریم تا چند کورسوی امید ببینیم !

 «ز باغ ، اى باغبان ! ما را همى بوى بهار آید … کلید باغ ما را ده ، که فردامان به کار آید … کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید … تو لَختى صبر کن ، چندان که قمرى بر چنار آید» – ((فرخی سیستانی)) –


و بهار آن ترانه ی بی تکراری است که هر سال با همان ریتم همیشگی به ما سرک می‌کشد و همه را به انتظار خود وا می‌دارد و چه شگفت‌انگیز است که در عین تکرار ، تکراری نمی‌شود .

بهار در سرزمین ما در تمام قرن‌ها و سال‌های سپری شده همیشه نماد تازگی و نو شدن و نشاط و امید بوده و افسوس که این روزها دارد به سمبل شرمندگی‌ها تبدیل می‌شود . مگر می‌شود سفره های خالی را دید و شرمنده نشد ، مگر می‌شود روی زرد کودکان‌مان را دید دل‌مان درد نگیرد ، مگر می‌شود درد رسیدن کارد گرانی‌های روزافزون به استخوان جامعه را حس کرد و ناله نزد ، مگر می‌شود مزه ی گس فقر را چشید و لبخند زد و می‌توان خروار خروار از این دردهای پیرامونی گفت و نوشت و ناله سرداد ، اما …

اما اینجا گیلان زمین است و سرزمین امید . سرزمین مردمان شادی‌های در لحظه . سرزمین زنان و مردان دریایی که همواره نان دل پاک‌شان را خورده‌اند و آن چه که می‌خواهند از آسمان و دریا طلب می‌کنند . سرزمین دل‌های شکسته و چشم‌های خسته ، اما لب‌های به لبخند آغشته .

مردمان سرزمین پدری ما در لحظه زندگی می‌کنند و با شیواترین شکل ممکن مثال چو فردا شود فکر فردا کنیم را هجی می‌کنند . مردمان دیار کاسپین ، گیله‌مردان و گیله‌زنان نمی‌گذارند غم آن ها را از پای درآورد و ناامیدی قاتل روح‌شان شود . آن ها در طول تاریخ غول‌های بسیاری را از پای انداخته‌اند و این بار هم خواهند توانست که بر این غول کمی خوفناک‌تر هم چیره شوند .

به رسم هر سال ورق می‌زنیم فوتبال گیلان زمین را و صد افسوس که در پی یافتن اندکی دلیل شادمانی باید پیچ بزرگ نمایی عدسی میکروسکوپ را تا درجه ی آخر بچرخانیم و سفت نگه داریم تا چند کورسوی امید ببینیم !

دو سال پیش نوشتیم که تنها ورزشگاه قابل استفاده ی بزرگ ترین شهر کرانه‌های کاسپین عضدی است و حالا دوسالی شده که آن را هم نداریم و البته تختی انزلی را هم و یک ورزشگاه فرسوده ی بزک دوزک شده به نام سردارجنگل سوسو می‌زند که از روز نخست هرگز مردم این سرزمین آن را به حریم خلوت خود راه ندادند و همچون عنصری نامطلوب نگاهی تحقیروار به آن داشتند .

البته که در روزهای پایانی سال وعده‌های منابع اعتباری چند ده میلیاردی دولت امیدوارمان نکرده که بسیار از این وعده‌های وصول نشده شنیده‌ایم و اندرخم همان کوچه ی بن بست درجا زدیم در روزگاری که خوزستان ۲ ورزشگاه مدرن دارد و خراسان هم و اصفهان و تبریز نیز و صد البته تهران … آهی می‌کشیم و می‌گذریم .

بهار سال رفته برای رشتی‌ها با ماندگاری سپیدرودشان سبزتر از همیشه گذشت تا همچنان رود خروشان گیلان زمین به مانند چند سال اخیر تنها موفقیت قابل ذکر فوتبال گیلان زمین باشد که صد البته چون گلی خودروی ، هرگز متولیان ورزش و فوتبال استان نقشی در شکوفایی‌اش که نداشتند هیچ ، هر چه که تلاش کردند تا با بی‌تدبیری‌ها و سوء مدیریت‌های‌شان ریشه‌اش را بخشکانند ، نتوانستند و خبر خوب برای آن ها این است که دارد تلاش‌های‌شان به موفقیت تبدیل می‌شود و سپیدمان در حال خشک شدن از سرچشمه است و خیال دوستان راحت باشد !

سپیدرود گرچه فصل را با ماندگاری تمام کرد ، اما آتش جنگ مالکیت که به مانند سه سال گذشته از اداره ی ورزش و جوانان و هیات فوتبال گیلان روشن شد و با پشتکار تمام همچنان ادامه دارد . حضور دو مالک همزمان در ابتدای فصل که با مصاحبه‌های پارادوکسی مدیرکل ورزش و جوانان به یک کمدی درام تبدیل شده بود و اخراج زودهنگام مالک دست‌نشانده ی جدید و بازگشت دوباره ی کریمی و سپس قهر او و بی‌مالک شدن تنها تیم لیگ برتری استان و زده شدن رکورد گینس با تعویض بیش از هفده هجده مالک در طول کم تر از چهار سال ! همه و همه شاهکارهایی است که تنها از عهده ی مدیریت ورزش و فوتبال گیلان برمی‌آید و بس .

ملوان هم فصل را همچنان در لیگ دسته اول به پایان برد و به لطف سوء مدیریت مدیران پیشین و فعلی با کسر امتیاز فصل تازه را آغاز کرد تا همچنان امید بازگشت به سطح نخست فوتبال را از برنامه‌های کوتاه‌مدتش خارج کند و با اخبار ضد و نقیضی که از پیرامون این تیم به گوش می‌رسد ، امید بهبودی اوضاع هم البته نمی‌رود و شاید جذاب‌ترین خبر همان بازگشت دختران سپیدپوش انزلی به جغرافیای فوتبال باشد و شور و شوقی که آن ها با خود آوردند و تمام .

داماش اما داستانش متفاوت است . درست به مانند تفاوتی که پسران‌شان از سکوها به فضای جامعه تزریق کردند . همان کلیپ‌های ماندگاری که از سوگواری برای مادر مرحومه ی دروازه‌بان شان و هوادار جان باخته‌ی شان پخش شد و روح فوتبال کشور را جلا داد .

حالا پسران صبور داماشی در آستانه ی خلق یک شگفتی بزرگ در فوتبال ایران قرار دارند و با صعود به فینال جام حذفی مبارز می‌طلبند تا پنجه در پنجه ی حریف قلدر تهرانی یا اصفهانی بگذارند و اتفاقی که تا به امروز در دنیای فوتبال به وقوع نپیوسته را رقم بزنند . آن ها در لیگ دو هم تا به امروز جانانه پیش رفته‌اند و هیچ بعید نیست نوروز رشتی‌ها را با صعود زودهنگام شان پیروزتر از همیشه کنند و از فراموش‌خانه ی لیگ دو برای همیشه دل بکنند و به جایی بروند که کم ترین حق‌شان است .

چوکا قطب چهارم فوتبال گیلان هرچند سال را با صعود به لیگ دسته دوم جشن گرفت و تیم قدرتمندی را روانه ی مسابقات کرد اما در ادامه ی راه اسیر درد همیشگی فوتبال گیلان زمین شد و با اختلاف و سوءمدیریت از صعود باز ماند تا فصل آتی را فکری نو در اندازد و چاره‌یی دگر کند و قلعه ی عقاب‌ها را ترمیم سازد و بشود همان مکان خوفناکی که تن هر حریفی را به لرزه می‌انداخت .

شهرداری فومن دیگر نماینده ی استان در لیگ دسته دوم با تغییر مالکیت و مدیریتی که در میانه‌های فصل به خود دید با فرار از انتهای جدول و تثبیت ماندگاری‌اش هرچند که به مانند چوکا امید صعودش کمرنگ شده اما با تثبیت مدیریتش برای فصل بعد آرزوهای دست یافتنی بسیاری را در سر می‌پروراند تا فومنات پس از مدت‌ها بازیکن‌پروری حالا شانس حضور در سطوح بالای فوتبال را بیازماید .

وضعیت فوتسال گیلان که مدت هاست در خط فقر قرار دارد و خبر بد این است که فوتبال ساحلی ما نیز دارد به همان راه می‌رود و در حالی که تا همین دو سه سال پیش چهار تیم در لیگ برتر کشور حاضر بودند ، امسال با زور و زحمت تنها یک تیم گیلانی راهی مسابقات شد و بد نیست الماسخاله گزارشی از حضور تشریفاتی‌اش در هیات رییسه ی فوتبال ساحلی کشور و کمک‌های احتمالاً محالی که این حضور به فوتبال ساحلی گیلان کرده ، ارایه دهد .

البته فراموش نکنیم که سال پیش رو ، سال برگزاری انتخابات ریاست هیات فوتبال هم هست و پس از حضور ۸ساله ی آقای رییس بر این کرسی شنیده می‌شود که قرار است تغییرات تازه‌یی را شاهد باشیم و باید دید و منتظر ماند که نتیجه ی این تغییرات مثبت خواهد بود یا نه ؟

به هر روی سال کهنه با تمام اتفاقات خوب و بدش رو به پایان است و به مانند سال گذشته آرزو می‌کنیم که تشییع جنازه ی سقوط در سال آتی نداشته باشیم ، هرچند … بگذارید این جمله را تمام نکنیم و پرونده ی امید را در این روزهای آخر سالی باز بگذاریم و آرزو کنیم که سال تازه با خود برآورده شدن آرزوهای‌مان را به همراه بیاورد .

به سنت هرساله بیاییم همه با هم دعا کنیم که سال بعد در چنین لحظاتی جایگاه‌مان بهتر و والاتر و آبرومندانه‌تر از آنی باشد که امروزیم .

 

("حمیدرضا زیرک دیدار" - آی اسپورت)

 

 

 

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه