رفتن به بالا
  • چهارشنبه - 1 آبان 1398 - 21:38
  • کد خبر : ۱۷۶۱۹
  • مشاهده :  114 بازدید
  • چاپ خبر : ممی احمدزاده : خداحافظ فوتبال !
بازگشت به جاده‌ها با تریلی سفید

ممی احمدزاده : خداحافظ فوتبال !

همین پنج شنبه ی پیش بود ؛ روزی‌که غفور جهانی ویلای ساحلی اش را رها کرد و به حسن رود محل تمرین ملوان آمد تا به مثلث جدید قوی سپید قوت قلب بدهد .

آنجا در زمینی که با برگ‌های قهوه‌یی پوشیده شده بود ، چهار ستاره از سه نسل ملوان روی صندلی های سفید فکستنی نشسته و بازی تیم جوان شده و بی ستاره ی الف با تیم چغر و کم بنیه‌تر ملوان (ب) را تماشا می‎کردند . از راست به چپ ، غفور ، ممی احمدزاده ، مازیار (زارع) و پژمان (نوری) . پژمان تازه از جلسات اداری خلاص شده بود و کنار زمین قدم می زد . اما مازیار و آقا ممی بیشتر درگیر بازی و تیم بودند . تیمی که در تاریخ فوتبال ایران یک نام بزرگ و تکرارنشدنی است . تیم شهر کوچک و بندری انزلی که حداقل سه چهار دهه افتخار بزرگ اهالی گیلان بوده است .

ملوان اما نشانی از گذشته ندارد ؛ آن ها با اتفاقات عجیب و سو مدیریت‌های مکرر چند ساله در نهایت امسال را بی شباهت به همیشه و در وضعیتی فلاکت‌بار آغاز کرده‌اند ، در حالی که اخبار تیم معطوف به عجیب‌ترین مسایل ممکن در لیگ دسته اول فوتبال ایران بود . با گذشت زمان و بالا گرفتن اعتراضات تیم از مالک پس گرفته شد و با پیشنهاد هواداران ، پژمان نوری و مازیار زارع دو ستاره ی نسل جدید مسوولیت اداره ی تیم را برعهده گرفتند . تیمی که در مشکلات فنی دست و پا می‌زد و از شخصیت بومی و سرسختش تهی شده بود . آن ها مثل فصل پیش به سرعت محمد احمدزاده را به تیم بازگرداندند تا شاید او مثل پارسال که ملوان را تبدیل به تیمی متفاوت در لیگ یک کرد ، قوی سپید را از بحران خارج کند اما با مسایل و مشکلات جدید که خیلی از آن ها از یکی از سیاسیون مشهور شهر آب می‌خورد ، این ماموریت پیش نرفته است .

امروز ملوان پس از یک بازی پایاپای و دردآور با استقلال خوزستان که با گل ثانیه ی آخری فرید امیری به سود حریف به اتمام رسید ، اندک امید صیادهای انزلی‌چی  را ناامید کرد . آن ها اگر هم از دریا دست خالی برگردند ، آن قدر برای‌شان مهم نیست که ملوان‌شان تیم آخر جدول باشد . پس به همین دلیل بود که محمد احمدزاده در نشست مطبوعاتی بعد از این مسابقه ، از کار خود در ملوان استعفا داد و از پژمان و مازیار هم خواست که با این تصمیم موافقت کنند . او خسته و رنجور می‌خواهد به تنهایی پشت تریلی سفیدرنگش برگردد . چیزی که متضاد با علاقه ی همیشگی مربی‌های فوتبال است که می‌خواهند در مرکز توجه باشند . برای احمدزاده اما در این فوتبال سخت بدون پول و مشقت‌بار چیز تازه‌یی وجود ندارد .

شاید بهترین جا همان انزوای خودخواسته ی جاده‌های شمالی و جنوبی است و مرور خاطرات ملوان بزرگ در استراحتگاه‌های بین راه . جایی که راننده‌ها از آقا ممی سراغ افتخار را می‌گیرند .

 

"ورزش سه"

 

 

 

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه