رفتن به بالا

نخستين پايگاه تخصصی فوتبال در گيلان

چهارشنبه - 18 مهر 1397   ۹ صفر ۱۴۴۰

تاملی بر گل دریافتی ملوان از سپیدرود

 دکتر اردشیر پورنعمت ، مربی حرفه یی کنفدراسیون فوتبال آسیا و مدرس بین المللی “ای اف سی” با نگاهی کارشناسانه علت دریافت گل ملوان از سپیدرود را در مسابقه ی روز گذشته ی این تیم مورد بررسی قرار داد .

اختصاصی “سپید نیوز”  – بعد از جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه از مهم ترین موارد تاکتیکی در آن چه گونگی کنترل لحظه ی انتقال در بازی بود . لحظه ی انتقال در بازی شامل دوبخش مثبت و منفی است ، یعنی انتقال توپ یا به نفع شماست و یا انتقال علیه شما . این دو لحظه را باید کنترل کرد . بحث عمیقی است اما سعی می کنم به ساده ترین زبان آن را مطرح کنم ، چون علاوه بر مربیان جوان ، تماشاگر عادی و حرفه یی فوتبال هم احتمالاَ مخاطب من خواهند بود .

غلامی” بازیکن “فول بک” راست ملوان تصمیم می گیرد به دروازه بان پاس بدهد ، در حالی که خیلی تحت فشار نبود و می توانست پاس به جلو داده و این ریسک را انجام ندهد . (دلیل این تصمیم او فشار کلی هافبک های سپیدرود بود که در بخش دیگر توضیح خواهم داد . ) – تصویر اول

– به تصویر نگاه کنید ، لحظه ی ارسال پاس لحظه ی انتقال است و به نظر می رسد ، انتقال مثبت برای ملوان و منفی برای سپیدرود است . در این حالت پاس درست و بدون ریسک خط آبی است که اگر مهاجم حریف حمله کرد ، حداقل توپ کرنر خواهد بود . اما مدافع ملوان پاس ریسکی را انتخاب می کند و هوشیاری مهاجم حریف باعث لورفتن توپ می شود . دروازه بان اما درک کرده است ، به استارت او توجه کنید ، می رود که در بیرون خط دروازه توپ را دریافت کند اما پاس بدِ مدافع تحلیل او را به هم می زند و در تصویر دوم مهاجم سپیدرود لحظه ی “انتقال منفی” توپ برای تیم اش را به “لحظه ی مثبت” تبدیل می کند . دروازه بان اما در این “لحظه” توان کنترل توپ را ندارد و مرتکب پنالتی می شود .

– در تصویر دوم نگاه کنید ، مدافعان وسط هم قدرت تعقیب حریف و در واقع قدرت کنترل بازی را از دست داده اند . همه چیز در این لحظات بازی نهفته است . این آموزش های پایه اگر انجام نشود ، منجر به فجایع تاکتیکی خواهدشد که در نهایت شهری را در اندوه فرو می برد .

تکمله : به تصویر دوم بار دیگر نگاه کنید ؛ ۴ بازیکن قرمز در برابر ۴ مدافع سفید و این یکی از تاکتیک های موثر سپیدرود در برابر ملوان بود که پرس را از جلو شروع کرد و با گماردن ۳ هافبک در مرکز زمین خط هافبک ملوان را از کار انداخت ، دلیل فشار بر ملوان خصوصاً در نیمه ی اول همین اصول ساده بود . ( توجه به تصویر شماره ی ۳ )
در مقابل ملوان باید به نوعی از بازی در عمق و رو به جلو سود می برد تا با یک پاس ساده ی عمقی حداقل ۶ یا ۷ بازیکن آن ها را از بازی خارج می کرد اما تفکر بازی ایستا و “شبه مالکانه” ملوان فرصت را به هافبک های سپیدرود می داد که جولان داده و فشار بیاورند ؛ دلیل این که غلامی مدافع ملوان در تماس اول به جای پاس رو به جلو ، دروازه بان را انتخاب می کند که پاس بدهد ، همین فشار آن ها بود ، یعنی در هنگام دریافت توپ حداقل ۷ قرمز را در برابر خود می بیند ، پس به عقب پاس می دهد . ضمناً باید اشاره کنم که پوریا غلامی در چند سال اخیر از بهترین و موثرترین بازیکنان ملوان بوده و به نظرم اگر یک خط جلوتر بازی کند ، کارسازتر خواهد بود .
فوتبال ترکیبی از این لحظات است که باید کنترلش کرد . و ملوان تا اینجای کار در این امر موفق نبوده . البته دوستان من در کادرفنی ملوان از این موارد آگاهند و یقیناً چاره یی برای آن خواهند اندیشید . ملوان به لحاظ تاکتیکی مشکلات دیگری هم دارد که بیان عمومی اش الان ضرورتی ندارد ، چون از سوی حریفان مورد استفاده قرار می گیرد . نکاتی را هم که در بالا به آن پرداختم ، به این خاطر بود که بگویم فوتبال تنها با هیاهو مشکلاتش حل نمی شود . در کنار احساسات باید منطقی هم بر آن حاکم باشد . این بازی هشدار بزرگی بود که ضعف ها را نشان داد . به نظر من پس از فروکش کردن احساسات باید به فکر چاره برای ادامه ی راه بود ؛ راهی سخت و طولانی . با توجه به بافت غیربومی این تیم باید بازیکنان را بیشتر مورد لطف و محبت قرار داد . قرار است آنان در طول فصل بازی های سنگینی را انجام دهند .

“فراموشی” موهبت بزرگی است که خداوند در نهاد بشر به ودیعه گذاشته ، از آن الان باید سود برد .

 

دکتر اردشیر پورنعمت

مربی حرفه یی کنفدراسیون فوتبال آسیا
مدرس بین المللی AFC
۲۴ شهریور ۱۳۹۷